است از اداء عاجز شود و جايز است خودش از عين اموال ميت بر دارد و قيمت آن را محسوب دارد و اين معامله حكم بيع ندارد بلكه نظير معاطات است بمذهب مشهور . وصى جائز است براى كار خود و رسيدگى به اموال موصى اجرة المثل بردارد اگر حاجت داشته باشد و اگر حاجت نداشته باشد پرهيز نمايد چنان كه در قرآن فرموده « وَمَنْ كانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ » و آيه خاص به وصى ايتام است نه ساير وجوه مصالح و مقتضاى كلام علامه رحمه الله آن است كه اگر اجرة المثل بيش از اندازه حاجت باشد به اندازه حاجت اكتفا بايد كرد و اگر كمتر است به همان اندازه اجرة المثل اكتفا كند چنان كه در قرآن فرموده من كان فقيرا فليأكل كل بالمعروف و زياده از اجرت المثل خوردن اجحاف است نه معروف و بعض علما اجرة المثل را مطلقا جائز مىدانند و آيه كريمه را حمل بر افضليت پرهيز و كراهت اجرت كرده‌اند و احتياط شديد در وصى بر صغار كه در اصطلاح مردم قيم مىگويند اجتناب است و قيم فقير نيز به اقل الامرين اكتفا كند اما براى رسيدگى به ساير مصالح و شروط وصيت اجرة المثل گرفتن جائز است هر چند غنى باشد . وصى معين نمىتواند وصى معين كند مگر موصى اول به او اذن داده باشد و بايد از شرط او تخلف نكند چنان كه وكيل نمىتواند ديگرى را از جانب خود وكيل كند . وصى مىتواند براى